Ξεκαθαρίζουμε πως το ιστολόγιο των Ελλήνων μαθητών δεν έχει ουδεμία απολύτως σχέση με κανένα κόμμα , καθώς οι διαχειριστές του πιστεύουν πως ο πατριωτισμός ανήκει σε ΟΛΟΥΣ τους Έλληνες παρά τις προσπάθειες καπηλείας του από διάφορα κόμματα και πολιτικές ιδεολογίες ! "Η ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΑ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΑ ΕΔΑΦΗ ΜΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ " ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΩΡΙΑ

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙΑ ΚΑΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ




Του Χρήστου Γ Κωνσταντινοπούλου.
Γ έ ρ ο  ή  Γ έ ρ ο  τ ο υ  Μ ο ρ ι ά  ονόμαζε ο λαός το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, επειδή  «ήτο πολύξερος, έξυπνος, είχε πονηρίες…» 
 Για το μαυριδερό του χρώμα τον έλεγαν και  Γ ύ φ τ ο. «Αδελφέ Γύφτο» τον αποκαλεί ο Οδυσ. Αντρούτσος σ’ ένα γράμμα του. 
Φαίνεται πως το  μαυριδερό του δέρματος στους Κολοκοτρωναίους ήταν κληρονομικό...........
Ένας προγονός του, που έδρασε στα χρόνια των τουρκοβενετικών πολέμων, ονομάστηκε ...Μ π ό τ σ ι κ α ς επειδή  « ήταν μικρός  και μαυριδερός». Και ο πατέρας του Θ Κολοκοτρώνη, ο διάσημος κλέφτης Κωσταντής Κολοκοτρώνης  « ήταν μελαψότερος, μονοκόκκαλος, δυνατός, ογλήγορος, με ένα καθάριο άτι δεν τον έπιανες. 33 χρόνων, μέτριος, μαυρομάτης, λιγνός».
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας δεν ξέρουμε αν ο Θ. Κολοκοτρώνης είχε παρατσούκλια. Αντίθετα πολλοί στενοί συγγενείς του, που έδρασαν σαν κλέφτες στο Μοριά, ήταν γνωστοί με παρανόμια. Τον αδελφό του Γιάννη, που σκοτώθηκε το 1806 στο ληνό της μονής Αιμιαλών, τον έλεγαν Ζ ο ρ μ π ά  « δια τον τραχύ και επίμονο χαρακτήρα του» . Με το παρανόμι Ν τ α σ κ ο ύ λ ι α ς   ήταν γνωστοί οι Γιαννάκης, Αποστόλης, Δημητράκης και Χρηστάκης  Κολοκοτρωναίοι.
Κ ο υ ν τ ά ν η ονόμαζαν έναν άλλο συγγενή του Γέρου .
Στα χρόνια του Αγώνα όμως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, πέρα από την τιμητική
 προσωνυμία Γ έ ρ ο ς του Μ ο ρ ι ά, είχε και μερικά παρατσούκλια που του είχαν κολλήσει οι εχθροί του, κυρίως οι Δεληγιανναίοι . 
Ο Γέρος είχε βέβαια την αγάπη της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, αλλ’ αυτό δεν εμπόδιζε τους εχθρούς του να τον βρίζουν και να τον συκοφαντούν. Ακόμα και να τον δολοφονήσουν αποπειράθηκαν κάποτε στην Τριπολιτσά.
Το μίσος των προκρίτων κατά του Κολοκοτρώνη μας αποκαλύπτουν οι ιστοριογράφοι και οι απομνημονευματογράφοι  του Αγώνα, κυρίως ο Κανέλλος Δεληγιάννης. Ο αγωνιστής αυτός δεν αναγνωρίζει στον Κολοκοτρώνη καμιά αρετή, κανένα προτέρημα, καμία αξία.  Τον βρίζει σκαιότατα και τον παραδίδει στην ιστορία με τα μελανότερα χρώματα.
Τον παρουσιάζει σαν ασήμαντο αγωνιστή που κανένας δεν του δινε σημασία: «Ποίος τον ερωτούσεν από τι μαλλί κρατιέται η σκούφα του:»  Ακόμα και δ ε ι λ ί α του καταλογίζει έμμεσα ο κοτζάμπασης Δεληγιάννης: « Δεν ωδήγησεν ποτέ τον στρατόν αυτοπροσώπως, αλλ’ εστέκετο εις τας κορυφάς των ορέων, ωσάν τον προφήτην  Ηλίαν, να φυλάξη την πολύτιμον ζωήν του και το κάμνει ωσάν την μαϊμού»
Προεπαναστατικά πάλι οι Κολοκοτρωναίοι δεν υπήρξαν παρά κοινοί      λ η σ τ α ί που διέπραξαν μύρια κακουργήματα, σε βάρος των χριστιανών. Ποτέ δεν μπόρεσαν να βλάψουν η να σκοτώσουν Τούρκο!  Ότι έπαθε η τραγική αυτή γενιά από τους Τούρκους δίκαια τα έπαθε. 
Οι προύχοντες και οι τούρκοι τους συμβούλευαν να κάτσουν φρόνιμα, αλλ΄ αυτοί « αψηφήσαντες και εις ουδέν λογισάμενοι τας διαταγάς της εξουσίας κατήντησαν έτι αυθαδέστεροι…»
Στα χρόνια του Αγώνα οι Δεληγιανναίοι εξακολουθούσαν να ονομάζουν τον Θεόδωρον Κολοκοτρώνη κ λ έ φ τ η  με την υποτιμητική σημασία του όρου. Τον έλεγαν ακόμα και Β λ ά χ ο . Για να κάνει πειστικότερη τη μαρτυρία του ο Κανέλλος Δεληγιάννης χρησιμοποιεί στ’ Απομνημονεύματά του φράσεις υποτιμητικές για το στρατηγό της Επαναστάσεως. 
Μας πληροφορεί λ.χ ότι, μετά την άλωση της Τριπολιτσάς, όταν οι αρχηγοί των Ελλήνων συγκεντρώθηκαν για να μοιράσουν 500 άλογα των «βεζυράδων» ο Κολοκοτρώνης απαιτούσε να λάβει όλον το μερίδιο της επαρχίας Καρυταίνης , ίνα το αναλογίσει αυτός, ως αρχηγός. Ο Κυριακούλης (Μαυριμιχάλης) τον απήντησε, ότι ημείς όλοι εγνωρίσαμεν απ’ αρχής του αγώνος και ακόμη γνωρίζομεν τους Δεληγιανναίους.  Θυμωθέντες κι οι δύο και λογοτριβούντες, θυμώσας ο Κυριακούλης, διότι τον επρόσβαλε, του έδωσεν μια κλωτσάν, ώστε ολίγον έλλειψε να κρημνίσει κάτω από την σκάλα να συντριφθεί., λέξας μετ’ οργής  προς αυτόν: 
Σ κ α τα ό β λ α χ ε ! Θα σε κάμω και σένα αρχηγόν και μεγάλον, Π α λ ι ό κ λ ε φ τ α» . 
 Ο Ανδρ. Λόντος ονόμαζε επίσης τον Κολοκοτρώνη λ η σ τ ή ν  και  ά ν ο μ ο ν. 
Μετά την πτώση της Τριπολιτσάς άρχισε να εκδηλώνεται το μίσος των Δεληγιανναίων και των άλλων προκρίτων κατά του Κολοκοτρώνη εντονώτερα.
Δεν έβλεπαν με καλό μάτι την επιρροή που είχε στο λαό και τη δύναμη που αποχτούσε. Χαρακτηριστικά είναι όσα γράφει ο Φωτάκος:
«Μίαν ημέρα είχα υπάγει είς το σπίτι του Δημητρίου Δεληγιάννη. Ευρήκα μέσα τους Καπεταναίους του, τους εχαιρέτησα, και δεν με εδέχθησαν με τον τρόπον, με τον οποίον με εδέχοντο έξω, πρίν έμβωμεν μέσα εις την Τριπολιτσάν. Μάλιστα ήκουσα ύβρεις κατά του αρχηγού μου και φοβερισμούς. Του έκαμα την παρατήρησιν, ότι δεν αρμόζουν αυτά τα λόγια να τα λέγει ο Δεληγιάννης για τον φίλο του τον Κολοκοτρώνην και μου είπεν, ότι δεν έχει φίλο τον
 κ λ έ φ τ η ν  και δεν τον φοβάται πλέον».
Όταν τα παραπάνω τα είπε ο Φωτάκος στον Κολοκοτρώνη, αυτός περιορίστηκε να πει ταύτα τα λόγια: « καμώσου ότι δεν μου είπες τίποτα: Τώρα όπου ο Άγιος  Θεός ηθέλησε και μας εδυνάμωσε και επήραμε την Τριπολιτσάν, ας λέγουν ότι θέλουν… Έχουν δίκαιο, παιδί μου διότι βλέπουν τούτους τους σκοτωμένους, (και έδειξε τα τουρκικά πτώματα), με τους οποίους είχαν μαζί την εξουσίαν.
Τώρα την επήρε το Έθνος! Αν εγελάσθηκαν και έκαναν την επανάστασιν, ήλπιζαν να κληρονομήσουν τους Τούρκους και να γίνουν αυτοί είς τον τόπον των, αλλ’ αργά το εσυλλογίσθηκαν!...».
Ο Κολοκοτρώνης δεν κράτησε μίσος στους Δεληγιανναίους για τις βρισιές που εκτόξεβαν κάθε τόσο εναντίον του. Μάλιστα επιδίωξε και πέτυχε ν’ αρραβωνιάσει τον γιό του Κωνσταντίνο (Κολίνο) με τη Μαριορή, την κόρη του Κανέλλου Δεληγιάννη. Τον συγγενικό αυτό δεσμό δεν τον ήθελαν οι περισσότεροι φίλοι και συγγενείς του Κολοκοτρώνη, ιδίως οι Πλαπουταίοι, που ανταγωνίζονταν τους Δεληγιανναίους σ’ ένα τμήμα της Καρύταινας τη Λιοδώρα.
 Πίστευαν οι Πλαπουταίοι πως η προσέγγιση Κολοκοτρώνη- Δεληγιάννη θα απέβαινε τελικά είς βάρος τους.
Ο Κολοκοτρώνης με το συμπεθέριασμα με τους Δεληγιανναίους προσπάθησε να συμβιβάσει τις δυό αντιμαχόμενες παρατάξεις (Πλαπουταιους-Δεληγιανναίους).
Τα κατάφερε τότε, αλλά ο Δημητράκης Πλαπούτας του παρατήρησε:
«…θα σε γελάσουν και καθόσον μάλιστα ούτοι θεωρούν εαυτούς ευγενείς και εμάς μας θεωρούν κ λ έ φ τα ε ς και χ ω ρ ι ά τα ε ς και δεν γίνεται. Και αν θελης να ιδής ότι είναι καθώς εγώ σού λέω, ζήτησε την θυγατέρα του Αναγνώστη (Δεληγιάννη) είς τον Πάνον, όπου είναι έτοιμη της παντρειάς, να ιδής το δέχονται;».
Ο Κολοκοτρώνης όμως του απάντησε:
« Άλλο είναι ο Αναγνώστης και άλλο ο Κανέλλος». Ο Κανέλλος Δεληγιάννης με τ’  απομνημονεύματά του δικαιώνει τελικά τον Πλαπούτα. Το συμπεθέριασμα με τον Κολοκοτρώνηδεν το ήθελαν οι Δεληγιανναίοι, ισχυρίζεται ο Κανέλλος, « καθότι μήτε η ανατροφή, μήτε η ηθική, μήτε η καταγωγή το επιτρέπει».
Το δέχτηκε όμως για πολιτικούς λόγους: «να κερδίσωμεν τον Κολοκοτρώνην και τον τραβήξωμεν από τους τυχοδιώκτας». Αργότερα οι Δεληγιανναίοι έγραψαν  στο γυναικάδελφό τους Ζαίμη, να συμφιλιωθεί και αυτός με τον Κολοκοτρώνη και μαζί ν’ αντιμετωπίσουν την κυβέρνηση Κουντουριώτη. Εκείνος όμως, υπερόπτης, αλαζονικός, αρνήθηκε πεισματικά: « Τη μπάμπω (γριά) –είπε- νύφη δεν την κάνουν.
 Και τον Κολοκοτρώνη δεν τον θέλω για συμπέθερο».
Οι Δεληγιανναίοι ονόμαζαν μεταξύ τους τον Κολοκοτρώνη Δ ή μ ο  « από συστήματος, εννοούντες μεταξύ των, ότι τον ύβριζον δίδοντες το όνομα πτωχού τινος τω πνεύματι Δήμου καλουμένου άλλ’ εννόουν εν ταυτώ δια του αυτού ονόματος τον δημοτικόν του τρόπον.
 Όταν σε μια μάχη που δόθηκε στην Αργολική πεδιάδα με τα στρατεύματα του Δράμαλη, οι Έλληνες ητήθηκαν, ο Νικόλαος  Δεληγιάννης έγραψε συνεσθηματικά στ’ αδέρφια του, στα Λαγκάδια: « Ας έχει δόξαν ο Θεός που ενίκησαν οι Τούρκοι και σκοτώθηκαν τόσοι Έλληνες αλλέως ο Δ ή μ ο ς εγίνετο βασιλεύς.
 Εννοούσε ότι η επιρροή του Κολοκοτρώνη θα μεγάλωνε επικίνδυνα για τους προκρίτους . Παρατσούκλια και υβριστικούς χαρακτηρισμούς έδιναν οι κοτζαμπάσηδες και στους σωματοφύλακες του Κολοκοτρώνη, τους Ζυγοβιστινούς, που τους ονομάζαν  β λ α χ ο κ ο ύ τα α β α «καθότι δεν ευρίσκοντο εις καμίαν μάχην αλλ΄ ήταν μόνο δια το πιλάφι».
Π α λ ι ό γ ε ρ ο  και β λ α χ ο κ ο ύ τα α β ο χαρακτήριζαν και  τον ίδιο.
Ο Κολοκοτρώνης βοήθησε καθώς είναι γνωστό, τον πρώτο κυβερνήτη της χώρας μας και συμπαραστάθηκε στο έργο του, χωρίς ανταλλάγματα.
Οι εχθροί το όμως λένε πως ο π ο λ υ μ ή χ α ν ο ς  και  π α ν ο ύ ρ γ ο ς Κολοκοτρώνης υποστήριξε τον Καποδίστρια από ιδιοτέλεια.
« Ο πάντοτε αχαρακτήριστος ούτος  άνθρωπος , κλίνει σήμερα 1829  μάλλο προς το έρος το οποίον ποτέ δεν ηγάπησε, τουτέστι προς το κόμμα των κοζαβασήδων. 
 Όσοι γνωρίζουν τον Κολοκοτρώνην ( και τις δεν τον γνωρίζε;) αποδίδουν την ήδη νυν υποφαινομένην μεταμέλειάν του είς τα εφεξής αίτια. Καθ’ υπερβολήν φ ί λ α υ τα ο ς και π λ ε ο ν έ κ τ η ς ών ούτος, ησθάνθη ότι το μόνον πρόσφορον μέσον του να θεραπεύη τα δυο ειρημένα κύρια πάθη του, ήτο να προσκολληθή εις την Κυβέρνησιν, καθ’ ον καιρόν και αυτή έδειξεν εκ μέρους της ότι επεθύμει την σύμπραξην τούτου είς τους σκοπούς της.
 Έγινε λοιπόν τούτο αρκετά ενωρίς και εκ ταύτης της ενώσεως, η με Κυβέρνησις ενόμιζεν ότι έχουσα συνεργόν και όργανον τον Κολοκοτρώνην εδιχάζετο, εκ του άλλου μέρους ότι έχων τοτο στήριγμα και την υπέρ αυτού εύνοιαν της Κυβερνήσεως ημπόρει και τους κοτσαμπασήδες να καταφρονήση δια της υπεροχής του και τη δίψαν εν ταυτώτης φ ι λ α ρ γ υ ρ ί α ς του να δροσίσει καλώς δια των σημαντικών τάχα εκδουλέυσεών του.
Η ησυχία και η ειρήνη δεν τον αρέσει ποτέ. Ποτέ δεν θέλει να ιδή Κυβέρνησιν μόνιμον και ισχυράν , διότι ηξεύρει ότι αμέσως χάνει το παν… Τρέχει όμως και λόγος ότι διεφθάρει απο χρήματα των Άγγλων της Επτανήσου δεν είναι δε και τούτο παράδοξον….Όλας τέλος πάντων είναι πιθανά δια τον Κολοκοτρώνην , διότι χαρακτήρα ποτέ δεν έδειξεν».
Στα χρόνια του Καποδίστρια εξακολουθούν πολλοί να τον ονομάζουν κ λ έ φ τα η , που προσπαθεί τάχα να «εξαλείψει τους Κουντουριώτας». Ακόμα και αυτός ο Θοδωράκης Γρίβας τον αποκαλεί  « α ρ χ ι λ η σ τ ή  Β α ρ α β β ά».
Σε τέτοιο σημείο κατάπτωσης είχαν φτάσει το 1832 τα πολιτικά ήθη, ώστε ο Π Σούτσος, που υποτίθετο ότι ήταν φιλελεύθερος, έγραφε στον Κουντουριώτη, ύστερα από μια ήττα των Κολοκοτρωνικών στρατευμάτων στο
 Άργος : « Κυρ Γεώργη μου…ποτέ ηδονήν γλυκυτέραν δεν είχα αισθανθεί.»
Ολόκληρο βιβλίο θα μπορούσε να γράψει κανείς για τους υβριστικούς χαρακτηρισμούς που δόθηκαν κατά καιρούς στον μεγαλύτερο στρατηγό της επαναστάσεως.
Τον είπαν κακούργο, ληστή, βλάχο, χωριάτη, κλέφτη, ραδιούργο, φιλάργυρο, εμπαθή, διπρόσωπο. Έγραψαν ακόμα « ότι διεπραγματεύετο με τον Σουλτάνον  να παραδώσει το Ναύπλιον  δι είκοσι εκατομμύρια γροσίων»!  Ευτυχώς όμως που τον «εφυλάκισε με δώδεκα συναιτίους ο Μαυροκορδάτος».  Τον είπαν και αντιπατριώτην και υποκινητή εμφυλίου πολέμου. Του καταλόγισαν και δειλία και ανικανότητα στα στρατιωτικά. Έβρισαν ακόμα και εκείνους που έγραψαν υπέρ του Κολοκοτρώνη (Σπηλιάδη, Φραντζή, Τερτσέτη κ.α)
Βέβαια κανείς δεν ισχυρίζεται ότι ο Κολοκοτρώνης δεν είχε ελαττώματα και δεν έκαμε σφάλματα. Αλλά ο Κολοκοτρώνης ήξερε πάντα να ξεχωρίζει το εθνικό συμφέρον απ το κομματικό, το γενικό καλό από το ατομικό.
Αυτός δεν αμαύρωσε την ιστορία του με πράξεις αντεθνικές. Λάθη έκαμε, αλλά βασικά η γραμμή που ακολούθησε ήταν σωστή.  όσο για τους υβριστικούς χαρακτηρισμούς , ισχύει αυτό που έλεγε  ίδιος:
«Ο κάλπικος παράς μένει στο νοικοκύρη του». Σήμερα εκατόν πεντήκοντα χρόνια ύστερα από τότε που πρόβαλε η αυγή της ελευθερίας μας, είμαστε σε θέση να κρίνουμε αν οι παραπάνω χαρακτηρισμοί ανταποκρίνονταν στην αλήθεια. 
Μπορούμε να ειπούμε, θαρρώ , μακριά από τα πάθη που θολώνουν την κρίση, ότι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είναι, χωρίς υπερβολή, ο μεγαλύτερος στρατηγικός νούς της Επαναστάσεως του Εικοσιένα.
Για την Αντ/φή  Βαγγέλης ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
                               B GIRAKAS